اگر بخواهیم ابعاد این دهانه برخوردی (دهانه هرشل) را نسبت به کل جرم بررسی کنیم و آن را با ابعاد زمین و دهانه ای فرضی روی زمین مقایسه نسبی کنیم ، دهانه ای فرضی به قطر 4000 کیلومتر در زمین معادل دهانه هرشل در قمر میماس است که این دهانه در زمین به ابعاد کشور کانادا خواهد بود .
میانگین شعاع مداری این قمر 185000 کیلومتر می باشد و میماس در بین حلقه های A و B سیاره زحل واقع شده است . جرم اندک میماس گرانشی سطحی تولید می کند که فقط به اندازه ای قدرت دارد که بتواند یک جرم آسمانی کروی شکل را پدید آورد و به اندازه ای هم ضعیف است که اجازه ی شکل گیری چنین عوارض سطحی بزرگی را بدهد ، بنابراین میماس کوچکترین قمرهای کروی شکل منظومه شمسی می باشد و از نظر قطر بیستمین قمر بزرگ .
میماس به طور عمده از یخ آب به همراه مقادیر پراکنده ای سنگ تشکیل شده است – پس به درستی از آن با عنوان یک گلوله ی برفی بزرگ کثیف نام برده می شود و چگالی 1.17 این قمر خود نشانه ای بارز برای تائید این مسئله است . مهم ترین سوال دانشمندان و ستاره شناسان این است که چرا این قمر بعد از برخورد با جرم فضایی که موجب پدید آورده شدن دهانه هرشل شده است متلاشی نشده است ؟ این سوال هنوز جواب قطعی ندارد ولی شاید یکی از دلایل آن ساختار یخی میماس باشد .
مطالب مرتبط
